kunstbus

Ben jij de slimste mens? Test je kennisniveau op YaGooBle.com.

Geert Van Istendael

Vlaams prozaschrijver, dichter, polemist, essayist en BRTN journalist.
Publiceerde in Maatstaf, Nieuw Wereldtijdschrift, DW&B, De Nieuwe Maand, Kunst & Cultuur, NRC, De Morgen, Trouw, Die Zeit, De Vlaamse Gids, Revolver, Poëziekrant, Deus ex Machina, Facture Baroque, Gierik/NVT... Won o.a. de Dirk Martensprijs. Is covoorzitter van het Kunstenfestival des Arts.

Voluit: Gerardus Mauritius Julianus Maria Vanistendael. (Pseudoniem: CC Kortensommer.)

geboren: 29 maart 1947 te Ukkel

Van Istendael groeit op in een uitgesproken katholiek, internationaal gericht en erudiet milieu. Zijn vader, August van Istendael, is algemeen secretaris van het Internationaal Christelijk Vakverbond en van 1947 tot 1953 verblijft het gezin in Utrecht.

LEUVEN: Liep er school, studeerde Sociologie en Wijsbegeerte aan de K.U.Leuven (1965-1969). Woonde tussen 1953 en 1980 in Leuven, Heverlee en Kessel-Lo.

Van Istendael studeert sociologie en wijsbegeerte aan de Katholieke Universiteit Leuven en werkt nadien als wetenschappelijk onderzoeker op het gebied van de ruimtelijke ordening voor het Nationaal Fonds voor Wetenschappelijk Onderzoek.

Was van 1969 tot 1976 wetenschappelijk onderzoeker op het gebied van ruimtelijke ordening voor het Nationaal Fonds voor Wetenschappelijk onderzoek. Gaf kortstondig les en was een tijdje werkloos.

Van 1978 tot 1993 was Van Istendael verslaggever en nieuwslezer bij het Vlaamse televisiejournaal. Daar profileert hij zich vooral als kenner van de Belgische en Duitse geschiedenis en politiek.

Bomen wijzen niet maar wuiven (1978)
Van Istendael debuteert in 1978 met Bomen wijzen niet maar wuiven.

Ruilde in 1980 met vreugde de universiteitsstad Leuven voor Brussel (Sint-Lambrechts-Woluwe).

Solden (met anderen) (poëzie) Wel, Bergen op Zoom, 1980

Vlaanderen: een gedicht van Geert Van Istendael en Ian (poëzie) Soethoudt, Antwerpen, 1982

1983 De iguanodons van Bernissart. (gedichten)
Ook de poëzie van Van Istendael wordt goed ontvangen. De iguanodons van Bernissart. Een Belgisch gedicht verschijnt in 1983 en wordt in 1996 vertaald naar het Servokroatisch.

Plattegronden (1987), zijn tweede dichtbundel, bevat een lyrische evocatie van Brussel en een beschouwing over de picturale kracht van de schilder James Ensor.

Het Belgisch labyrint (1989) (essays)
Van Istendael krijgt grote bekendheid als auteur van goed gedocumenteerde en leerzame boeken over België en Brussel. In zijn veelgelezen boek Het Belgisch labyrint of De schoonheid der wanstaltigheid (1989) analyseert hij zijn geboorteland. Deze kroniek wordt in het Hongaars en het Tsjechisch vertaald.
Zoals de Franse symbolist Baudelaire ruim een eeuw geleden in de wanstaltigheid van België schoonheid vond, zo ziet Van Istendael de tragische grandeur van zijn Arm Brussel. Hij noemt het een stad zonder meerderheden en omwille van haar openheid en meertaligheid een stad die al veel moderner is dan Berlijn of Parijs. Hij heeft het voor ketjes en zinnekes, voor Het geduld van de dingen tegenover het dolgedraaide vooruitgangsdenken. Na een eeuw van migraties en cultuurmix bemint hij de onzuiverheid en de ontwrichtende werking van Brussel in het zelfgenoegzame Vlaanderen. Voor Geert van Istendael is Brussel daarom de stad van de toekomst, niet als stad van de eurocraten, maar als forum voor wereldverbetering.

Verhalen van het Heggeland (1991) (verhalen)

1992 Arm Brussel. Amsterdam: (essays)
Met dezelfde eruditie als in Het Belgisch labyrint schetst de auteur een historisch, cultureel en stedenbouwkundig portret van Brussel in Arm Brussel (1992).

Sinds 1993 leeft hij als zelfstandig schrijver in Sint-Lambrechts-Woluwe (Brussel).

1994 Bekentenissen van een reactionair. ( essays / columns )
In Bekentenissen van een reactionair (1994), Anders is niet beter (1997) en Nieuwe uitbarstingen (1999) toont Van Istendael een grote polemische gedrevenheid. Ook in deze boeken schrijft de democratische reactionair zijn woede van zich af, woede om de koterijen en kloterijen die in het licht absurde België onuitroeibaar blijken te zijn. Polemisch in zijn essays, idealistisch in zijn ecologisch Heggeland-sprookje, symbolisch in zijn leerdichten en anti-pastorales; Zijn werk is een staalkaart van oprispingen, historische feiten, visie, zelfportret en duiding.

Bekentenissen van een reactionair (1994)

Vlaamse sprookjes (1995) (bloemlezing) biedt dan weer een staalkaart van in Vlaanderen mondeling overgeleverde vertellingen.
Een vlucht over Brussel (poëzie) Kempeneer, Brussel, 1995

Anders is niet beter (1996)
1996 Het geduld van de dingen. (gedichten)

Altrapsodie (roman)
Met Verhalen van het Heggeland (1991), maar vooral met Altrapsodie (1997) maakt Van Istendael naam als romancier. Altrapsodie wordt genomineerd voor de NCR-prijs en de ECI-prijs.

Ook Het geduld van de dingen (1996) en Taalmachine (2001) bevatten cycli over Brussel.

1997 Anders is niet beter. (essays)

Van Istendael wordt ook gewaardeerd als vertaler van Duitse auteurs als Goethe, Heine, Brecht, Fried, als Nabokov, Duras en Updike en Kahlau. Zijn vertaling van Top Dogs van U. Widmer wordt in 1997 in een eerste Nederlandstalige opvoering gebracht in de Koninklijke Vlaamse Schouwburg.

Nieuwe uitbarstingen (1999) (essays) (columns)
Veldwerk in Vlaanderen (2000) (verhalen)

Taalmachine (poëzie) Atlas, Amsterdam, 2001
Alle uitbarstingen (columns) Atlas, Amsterdam, 2001

De zwarte steen (proza) Atlas, Amsterdam, 2003
Combinatie van zwartgallige toekomstroman, filosofisch sprookje en schelmenroman. In het jaar 2092 is Europa scherp verdeeld door een demarcatielijn: een rijke enclave wordt met geweld afgeschermd van de armmoedige buitengewesten. De hoofdpersoon is radiojournalist Nicholas Hemers, hij is een stoere sjacheraar, een originele levensgenieter, een zware drinker en een eigenwijze reporter. Hij gaat 'undercover' op onderzoek uit in de buitengewesten, waar het recht van de sterkste geldt. Hij ontmoet hier een legendarische bandietenleider, die hem bescherming biedt. Bij een rijk gevulde dis vertellen ze elkaar gedurende enkele dagen hun verhalen. De lezer krijgt langzamerhand greep op de situatie, de zwarte steen uit de titel vormt letterlijk het sluitstuk van de roman.

"Ik bemin België omdat het bestaat. Ik haat België omdat het bestaat."

De Brusselse schrijver en dichter Geert Van Istendael heeft de Literatuurprijs 2004 voor Poëzie van de Vlaamse Gemeenschapscommissie (VGC) en de provincie Vlaams-Brabant gewonnen.

"Ik bemin België om zijn kleine corruptie, zijn regelingetjes, zijn plantrekkerij, het omzeilen van wetten, het profiteren van al wat macht heeft. Ik haat België omdat je er niets kunt regelen zonder vriendendiensten, omdat alles er krom geïntrigeerd en met de mantel der macht bedekt wordt."

http://www.billy-globe.org/nl_2001/column/geert_van_istendael.htm
http://www.brusselse-bibliotheken.be/hob2000/index.htm
http://www.xs4all.nl/~wzweers/dossiers/belgie/index.html?artikelen/istendael.html
http://www.radio1.be/programma/gulliver/series/Svejk.htm
http://home.pi.net/~ferrysim/Dichters2001/Istendael2001.htm


Test je competentie op YaGooBle.com.

Pageviews vandaag: 3469.

Tweets by kunstbus