kunstbus

Ben jij de slimste mens? Test je kennisniveau op YaGooBle.com.

Georges Simenon

Georges Simenon

Belgisch (Franstalig) schrijver (Luik, 13 februari 1903 - Lausanne, 4 september 1989). Pseudoniemen: Georges Sim en Christian Brulls.

Georges Simenon schrijft in totaal meer dan vijfhonderd boeken, pulpromans, Maigrets en romans durs, 'hard als hout dat blijft', wat hem de bijnaam 'Niagara van de literatuur' oplevert. Hij had honderden boeken geschreven: 218 romans onder eigen naam en nog eens driehonderd andere romans en verhalen onder zeker zeventien of misschien nog veel meer pseudoniemen. Hij voelde zich ongelukkig wanneer hij niet minimaal vier romans per jaar produceerde.

Schrijven is voor Simenon zware fysieke arbeid. Die zware fysieke inspanning is ook een van de redenen waarom hij zijn Maigrets en vaak psychologische romans in een recordtijd van tussen de vier en elf dagen schreef. Per geschreven roman verliest hij vijf kilo van zijn lichaamsgewicht. Dat verlies compenseert hij nadien in één maand.
Toen Alfred Hitchcock ooit naar Simenon belde, krijgt hij een secretaris aan de lijn. Die vertelde hem dat het onmogelijk was om Simenon aan de telefoon te krijgen, omdat hij net begonnen was aan een nieuwe roman. "Niet zo erg", zou Hitchcock hebben geantwoord, "ik blijf wel even aan de lijn tot hij klaar..."

De boeken zijn oorspronkelijk allemaal geschreven in het Frans. Meer dan 550 miljoen exemplaren worden er verkocht van zijn boeken, in 55 verschillende talen. Diverse van zijn boeken zijn verfilmd (zoals "Le Chat" en "En Cas de Malheur") of bewerkt voor televisie. Ondanks die duidelijke populariteit wint Simenon nooit een literaire prijs van niveau, ook al besteedt hij in zijn boeken grote aandacht aan de psychologische diepgang van zijn personages.

Romans is niet het enige waar Simenon in grossiert. Hij staat ook te boek als een eminent rokkenjager. Bernard Pivot zegt over hem dat hij "baisait comme il respirait". Wanneer een roman af was had hij naar zijn zeggen 'verschrikkelijk zin in seks'. 'Zijn geslachtsdrift', zei hij, 'beschouwde hij als volkomen normaal; ongewoon was dat hij er vaak in slaagde deze te bevredigen'. Simenons excessen, zijn ongegeneerde buitensporigheden, waren jarenlang zijn waarmerk; je applaudisseerde voor hem, zei zijn vriend Federico Fellini, 'zoals je applaudisseert voor de durf van de jongleur of de acrobaat in het circus'. Aan Fellini vertelde hij een keer, tijdens een interview, dat hij 'nog meer een Casanova was geweest dan zijn vriend'. Hij had, merkte hij terloops op, 'tienduizend vrouwen gehad'. Een tijd lang woonde hij in een ménage à quatre met zijn vrouw Régine die hij Tigy noemde, de dienster Henriette, zijn maîtresse Boule, en zijn tweede vrouw Denyse Ouimet.

Aan Fellini vertelde hij een keer, tijdens een interview, dat hij 'nog meer een Casanova was geweest dan zijn vriend'. Hij had, merkte hij terloops op, 'tienduizend vrouwen gehad'. Een tijd lang woonde hij in een ménage à quatre met zijn vrouw Régine die hij Tigy noemde, de dienster Henriette, zijn maîtresse Boule, en zijn tweede vrouw Denyse (hij schreef Denise) Ouimet.

levensloop
Georges Simenon werd geboren op vrijdag 13 februari 1903 in Rue Léoplold in een volksbuurt in het Belgische Luik ('een wijk waarin mensen met een klein pensioen, kantoorbedienden, opzichters en weduwen woonden, de kleine luiden zoals ik ze noem, en ook ik reken mezelf nog bij die groep'). Simenon was internationaal georienteerd en reisde veel terwijl hij vele jaren woonde in Frankrijk, de VS en Zwitserland. Hij verhuist in totaal zo'n 33 keer. Maar in Un homme comme un autre, het eerste van zijn 'autobiografische dictees' die hij na zijn romans was gaan schrijven schreef hij 'Op 70-jarige leeftijd handel, denk en gedraag ik mij als het kind van Outremeuse'.

Zijn vader Désiré, bediende bij een verzekeringsmaatschappij, was in zijn vrije tijd soufleur bij een amateur-theatergezelschap. Zijn buren, zijn pijp, zijn krant en zijn kinderen waren voor hem het belangrijkste in zijn leven. Ook zijn sociaal engagement was niet te versmaden. Hij voelde zich verwant met gewone mensen en droeg nederigheid hoog in het vaandel. Dit in tegenstelling tot zijn vrouw, Henriëtte, de moeder van Simenon. Verbitterd, ongelukkig en onzeker over haar sociale status ontfermt ze zich over de opvoeding van Georges en zijn drie jaar jongere broer Christian. Nooit stak ze haar voorkeur voor Christian onder stoelen of banken. Georges is jouw zoon, Christian, de mijne, zei ze dikwijls tot haar echtgenoot.

Simenon begon zijn literaire carrière als freelancer in Luik. Talrijke reportages maakte hij voor de Gazette de Liège. Zijn inspiratie putte hij vooral uit de nauwe steegjes, de volkscafés, de trieste randgemeenten en de gewone mensen.

''Gedurende drie jaar was ik journalist in Luik. Ik begon met het schrijven over verongelukte honden. Daarna mocht ik van de hoofdredacteur een dagelijkse column schrijven. Ik was fier te zien hoe de lezers commentaar leverden en mijn vader zich verdiepte in mijn artikel om er s'avonds met mij over te praten.''

Zijn eerste roman Au Pont des Arches schreef hij in 1921, het jaar waarin zijn vader overleed.

In 1921 verhuist Simenon naar Parijs waar hij bediende wordt bij La Ligue des Chefs de Section et des Anciens Combattants. Parijs wordt ook de favoriete omgeving van commissaris Maigret. Onder andere door zijn verhuizing naar Parijs zijn vele Fransen hem gaan beschouwen als één van hen. Dat levert Simenon ook de aparte titel op van 'de auteur die het meest uit de Franse openbare bibliotheken gestolen wordt'.

In 1928 koopt Simenon een boot. Hiermee trekt hij door de grachten, kanalen en rivieren van eerst Frankrijk, maar later ook van Duitsland, België en Nederland. Onderweg beschrijft hij alles wat hij ziet en giet dat in een roman of in een detectiveverhaal. Als hij in 1929 in Duitsland in een haven ligt, krijgt hij problemen met de politie. Als Duitse agenten zijn schip controleren, ontdekken ze zijn typemachine en de vele pagina's aantekeningen. Omdat in die tijd de verhouding tussen Duitsland en Frankrijk erg gespannen is, wordt Simenon verdacht van spionage. Hij moet onmiddellijk Duitsland verlaten en vaart daarom naar de dichtstbijzijnde Nederlandse haven: Delfzijl.

De geboorte van Maigret
Volgens de overlevering creëerde Simenon de persoon Maigret in Delfzijl tijdens een van zijn bootreizen in 1929. Volgens een Engelse bibliografie echter, verscheen zijn eerste Maigret in het voorjaar van 1930 (Pietr-le-Letton).
Het is september 1929. De Ostrogoth, de boot van Simenon, moet opnieuw waterdicht worden gemaakt en ligt op de kade van Delfzijl. De werkzaamheden aan het schip veroorzaken te veel lawaai om rustig te kunnen schrijven. Daarom laat Simenon een oude, volgelopen schuit leegpompen en maakt daar zijn kantoor. Twee kisten: één om op te zitten en één voor zijn typemachine. Daar schrijft hij een nieuwe roman: Maigret en de onbekende wreker.
Simenon schrijft uitgebreid in zijn memoires over het ontstaan van Maigret: 'Ik zie mezelf weer terug op een zonnige ochtend in een café. Ik heb een paar glaasjes jenever gedronken en zo, een beetje slaperig, zie ik hoe de massieve, onverstoorbare gestalte van een heer zich begon af te tekenen die volgens mij een aanvaardbare commissaris zou kunnen zijn. Gedurende de rest van de dag voegde ik aan deze figuur een paar voorwerpen toe: een pijp, een bolhoed, een zware jas met een fluwelen kraag. En omdat er in mijn schuit een vochtige koude heerste, gaf ik hem voor zijn werkkamer een oude gietijzeren kachel.' En zo wordt in een café op de kade van Delfzijl de figuur commissaris Maigret geboren. pseudoniem gepubliceerd, besluit hij een literaire carrière uit te bouwen. In een Parijse nachtclub organiseert hij het memorabele bal anthropométrique om er zijn nieuwe politiereeks rond inspecteur-commissaris Maigret te lanceren. Dit evenement bleef niet onopgemerkt. Zowel de literaire wereld van toen als pers en critici stelden zich vragen over de jonge Simenon die als schrijver au sérieux wou genomen worden. Niet zelden werden er opmerkingen gemaakt over zijn te eenvoudige schrijfstijl en de talrijke belgicismen. Dit bleek Simenon echter niet te storen. Benijd door collega's om zijn succes en zijn groeiende financiële status bleef hij maandelijks een roman schrijven.

Op het einde van 1931 werkte Simenon samen met Jean Renoir aan het scenario van La Nuit du Carrefour, die Simenons allereerste verfilming zou worden. De rol van de Parijse commissaris is voor Pierre Renoir, de broer van de cineast. Detail: het was de zevende officiële Maigret die de jonge auteur - slechts 29 jaar, acht jaar jonger dan de cineast - schreef in april 1931 en slechts twee maanden later liet publiceren door zijn eerste grote uitgever, Fayard. La Nuit du Carrefour, in roulatie in Frankrijk op 23 april 1932, wordt door Jean-Luc Goddard in Cahiers du Cinéma omschreven als le seul grand film policier francais, que dis-je, le plus grand film français d'aventure.

In 1932 verschijnt de eerste Nederlandse vertaling van een Simenon Een misdaad in Holland (oorspronkelijke titel Un crime en Hollande, uit het jaar daarvoor), later uitgebracht onder de titel Maigret in Holland.

In juni 1933 staan er achttien Maigret's op papier, maar acht de geestelijke vader het tijd voor een echte roman. Simenon wilde voortaan uitsluitend nog 'literaire' boeken schrijven, alleen nog maar romans durs, 'hard als hout dat blijft'. Maar zulke boeken verkochten veel minder. Hij schreef de populaire Maigrets omdat die veel geld opbrachten, maar 'die andere boeken' zou hij schrijven in de voetsporen van auteurs die hij - toen hij nog heel jong was - had gelezen en bewonderde: Honoré de Balzac, Robert Louis Stevenson, en later ook William Faulkner.

Het schrijven van detectiveromans was al een stapje hoger op de ladder naar 'de literatuur', zei Simenon, 'hoewel ik een grote hekel heb aan dat woord'. Zijn Maigrets waren 'half-literaire romans'; hij beschouwde ze als 'een overstapje naar echte literaire romans'. 'Ik heb 349 romans geschreven', zei hij toen hij nog geen 34 jaar oud was, 'maar dat alles heeft niets te betekenen. Ik ben nog niet begonnen aan het werk dat ik eigenlijk wil doen. . .'

Pas in 1945, na zijn vertrek naar Amerika, wordt de Maigret-reeks voortgezet. Vanaf dat moment staat ook de naam van de speurder zelf in de titel, dit om verwarring met de romans te voorkomen.

Op 3 september 1966 onthulde Simenon in Delfzijl een standbeeld van 'commissaris Maigret', gemaakt door de Hilversumse beeldhouwer Pieter d'Hondt. Bij de onthulling van het beeld waren Maigretvertolkers uit vier landen aanwezig, waaronder de Nederlander Jan Teulings.

De laatste ‘Maigret’ schrijft Simenon in februari 1972. Het was tevens zijn laatste roman. Simenon spendeerde graag blijkens de dertig kamers van zijn huis in Lausanne, de meer dan tien bedienden, de auto's, de boten en de tientallen pijpen die hij bezat. Ooit liet hij, 'voor een uitgeversfeestje', alle kamers van het Amsterdamse Amstel Hotel afhuren. Dat kostte geld. Daarom bleef hij naast zijn psychologische romans ook nog zijn Maigrets schrijven. Telkens begon hij opnieuw aan een roman, een Maigret of een roman dur, tot in 1974. Hij zou in dat jaar aan zijn 213de psychologische roman beginnen, Victor, vertelde hij aan Francis Lacassin in Conversations avec Simenon. 'Maar hij kon niet meer'. De 'romancier in hem', zei hij, 'was gestorven'.

Hij verhuisde naar een kleiner huis, deed zijn schilderijen en zijn boeken weg. Daarna schreef en dicteerde hij vooral herinneringen en gedachten. Hij heeft twee autobiografische romans geschreven, een dagboek, zijn autobiografie, veeldelige memoires - de Dictées; het zijn 27 boeken over het personage 'Simenon', een populaire schrijver die meer en meer een kluizenaar was geworden.

Simenon stierf in 1989 in het Zwitserse Lausanne. Hij was 86 jaar. Rond de figuur Maigret schreef Simenon 76 romans en 28 verhalen. Naast de detectives over Maigret schreef Simenon een groot aantal romans. In totaal wordt zijn oeuvre op zo'n 500 boeken geschat.

Simenon is de meest gelezen auteur in de twintigste eeuw en tot op heden ook de meest verfilmde. Niet minder dan vierenvijftig films, geïnspireerd op Simenons werk, volgden elkaar op. Naast Jean Renoir, Julien Duvivier (La Tête d'un Homme) en Henri Decoin (L'Homme de Londres) zijn er de grote namen van onder meer Pierre Granier-Deferre (Le Chat, La Veuve Couderc), Jean-Pierre Melville (L'Aîné des Ferchaux), Serge Gainsbourg (Equateur), Marcel Carné (La Marie du Port), Henri Verneuil (Le Fruit défendu), Claude Autant-Lara (En cas de Malheur), Bertrand Tavernier (L'Horloger de Saint-Paul), Patrice Leconte (Monsieur Hire), Georges Lautner (L'Inconnu dans la Maison) en Claude Chabrol (Betty, Les Fantômes du Chapelier).
Naar aanleiding van zijn honderdste verjaardag maakte de Brusselse Alain Berliner (Ma Vie en Rose, Le Mur, Passion of Mind) La Maison du Canal, waarvoor hij het script schreef in samenwerking met Dominique Garnier. De setting van Simenons roman uit 1933 verplaatste de cineast naar 1953. Het verhaal over twee broers die beiden verliefd worden op hun nicht werd reeds in 1987 bewerkt tot een Duitse tv-film met Mathilde May als de jonge Edmée, de heldin van de film. Berliner deed beroep op Isild Le Besco (bekend van Sade en Roberto Succo) als Edmée. Weerwerk krijgt ze van Gert Portael (Shades), Nicolas Buysse, Circé Lethem en Jean-Pierre Cassel. De productie is in handen van Artemis (Une Liaison Pornographique) en de wondermooie fotografie is van Walther Vanden Ende. La Maison du Canal is een geslaagd werkstuk dat werd uitgezonden op 13 februari '03 op de RTBF-zender, in het kader van de Soirée Simenon.

In 2003 werd uitgebreid gevierd dat Simenon 100 jaar eerder in Luik werd geboren. Ter gelegenheid daarvan kwamen de eerste twaalf nieuwe Nederlandse vertalingen op de markt, en er verschenen diverse publicaties over Simenon.

3 september 2006, Georges Simenon krijgt museum in Luik
Georges Simenon krijgt een eigen museum in zijn geboortestad Luik. De collectie zal verdeeld worden over twee locaties.

Bronnen: www.degrootstebelg.be Route Delfzijl, www.filmsalon.be, www.loustal.nl


Test je competentie op YaGooBle.com.

Pageviews vandaag: 39.