kunstbus

Ben jij de slimste mens? Test je kennisniveau op YaGooBle.com.

Gioconda Belli

Gioconda Belli werd geboren in Managua (Nicaragua).

Gioconda Belli is schrijfster, dichteres en ex-politica.

Belli komt uit het betere milieu en trouwt vroeg met een man die meteen na de huwelijksvoltrekking depressief blijkt en zich het liefst in huis opsluit, terwijl Belli op haar 19de niets anders wil als de wereld verkennen. Ze krijgt van hem 2 dochters.

Ze gaat bij een reclamebureau werken en komt dan in contact met de Sandinisten.

Gioconda Belli is 20 als ze in aanraking komt met de revolutionaire partij van de Sandinisten die in de jaren 70 actief was om het regime van de dictator Somoza in Nicaragua omver te werpen.

Als ze er diep in zit, en er steeds meer cameraden en vrienden worden vermoord, moet ze vluchten en vestigt ze zich in Costa Rica, vanwaar ze de strijd voor de Sandinisten onverminderd voortzet. Ze werd bij verstek tot zeven jaar gevangenis veroordeeld. Ze reist naar Europa om voor de Sandinistische strijd te pleiten, ze reist naar Cuba, waar ze Fidel Castro ontmoet, ze heeft een niet zo fijne ontmoeting met de president van Panama, Torrijos. Ze strijdt voor de revolutie, maar ook voor haar eigen vrijheid, voor de rechten van de vrouw, voor haar kinderen.

Gioconda Belli publiceerde in het begin van de jaren zeventig haar eerste gedichten en won in 1978 de prestigieuze poëzieprijs van de Casa de las Américas.

De sandinistische beweging komt uitgebreid aan de orde aan de hand van haar persoonlijke belevenissen: van de ondergrondse acties en de mislukkingen in de jaren zeventig tot de onderlinge strijd tussen de drie stromingen in het FSLN; van de hereniging en het aan de macht komen van de sandinisten in 1979 tot de oorlog tegen de contra's in de jaren tachtig en de verkiezingsnederlaag in 1990.
Omdat ze de beweging van binnenuit beschrijft en geen blad voor de mond neemt, geeft ze een indringend en liefdevol beeld van zowel de heroïsche als de kleine, om niet te zeggen kleinzielige, kanten van het karakter van de sandinistische voormannen en de enkele vrouw aan de top. De ijdeltuiterij van de latere minister van Binnenlandse Zaken Tomás Borge, die zo graag 'gezien' wordt dat hij in de illegaliteit keer op keer niet alleen het eigen leven, maar ook dat van zijn kameraden in de waagschaal stelt. Het opportunisme van Humberto Ortega, de latere minister van Defensie voor wie het doel alle middelen heiligt en de manipulaties van zijn broer Daniel Ortega om de sandinistische touwtjes in handen te houden.

feminisme
Belli is een feministisch schrijfster. Ze worstelt niet alleen met het machismo van haar mannelijke kameraden maar ook met haar houding daar tegenover. Ze wordt heen en weer geslingerd tussen de liefde voor haar minnaars, de loyaliteit aan de beweging en haar afkeer van de manier waarop zij en andere vrouwen behandeld worden. Haar loyaliteiten brengen haar er toe om veel lang te accepteren. Na de overwinning laat ze zich door haar geliefde, commandant Modesto (Henry Ruiz), bewegen de functie van hoofd van de sandinistische televisie op te geven om zijn persoonlijke assistent te worden. Als ze met hem op bezoek is in Libië staat ze toe dat ze als vrouw apart wordt gezet, 'ja meisje, het is hier nu eenmaal een andere cultuur', en als ze later een verhouding krijgt met een Amerikaans journalist laat ze zich door Tomás Borge vertellen dat dat toch een veiligheidsrisico is dat ze zich als hoofd van de sandinistische voorlichtingsdienst niet kan veroorloven. Uiteindelijk neemt ze geen genoegen met de haar toebedeelde ondergeschikte rol. Ze verbreekt de relatie met Modesto en negeert het bevel van Borge. Maar niet zonder innerlijke strijd.
Ondanks de feministische invalshoek spelen vrouwen in het boek een bescheiden rol. Terwijl de (voor)mannen van de sandinistische beweging uitvoerig geschetst worden, komen de vrouwen in haar omgeving nauwelijks uit de verf. Een treffend voorbeeld hiervan is Christina, een vrouw die - als Belli na haar ballingschap in Mexico in Costa Rica gaat wonen - uit Nicaragua overkomt om voor de kinderen te zorgen. Behalve dat we één keer lezen dat Christina helpt met wapens in een auto laden vernemen we alleen maar dat ze na een paar jaar terug naar Nicaragua gaat en dat haar taken door een andere vrouw worden overgenomen. Terwijl Christina toch de persoon is geweest die de vaste factor in huis was voor de kinderen, en die het mogelijk maakte dat Belli zich dag en nacht voor de strijd kon inzetten.

afstand
Die afstand tot de gewone Nicaraguaan is niet alleen typerend voor het milieu waarin Belli opgroeide, maar ook in hoge mate voor de leiding van de sandinistische beweging. De strijd wordt gevoerd in het belang van de gewone Nicaraguaan: de boeren, de landarbeiders en de huisvrouwen. Maar de gewone Nicaraguaan werd nooit subject. Ze streden mee met het FSLN, ze organiseerden zich in massaorganisaties die de opbouw van het nieuwe Nicaragua ter hand namen en de oorlog voerden tegen de contra's. Ze riepen revolutionaire leuzen, maar ze kregen nooit zelf het heft in handen. De sandinistische leiders bepaalden wat in het belang van de bevolking was. Ook dat beeld rijst op uit Belli's boek en het raakt daarmee het hart van de zo dramatisch verlopen sandinistische revolutie.

Als strijdende vrouw in een macho-wereld ontmoet Belli grote mannen als de Cubaanse leider Fidel Castro, de schrijver en Nobelprijswinnaar Gabriel García Márquez en de Vietnamese generaal Giap. Aan het eind van de jaren tachtig neemt haar privé-leven een wending. In de jaren 80 treedt ze uit het actieve leven van de Sandinistische regering en verhuist ze naar Amerika haar grote liefde achterna. Ze trouwt met de Amerikaanse journalist Carlos Casteldi. Nu woont ze afwisselend in Santa Monica (VS) en Managua (Nicaragua).

Haar internationale doorbraak kwam pas in 1988 met de roman De bewoonde vrouw. Daarna publiceerde ze nog twee romans en een kinderboek. In haar nieuwste, autobiografische roman Kroniek van liefde en oorlog geeft ze een indringend beeld van haar leven en ontwikkeling, maar ook van de sandinistische beweging waar ze vanaf 1970 bij betrokken is.

bibliografie:
De bewoonde vrouw
Dochter van de vulkaan
De schepping van de vlinders
waslala of memorie van toekomst
kroniek van liefde en oorlog

zie ook bronnen:
SAM-bulletin


Test je competentie op YaGooBle.com.

Pageviews vandaag: 1448.