kunstbus

Ben jij de slimste mens? Test je kennisniveau op YaGooBle.com.

John Fante

John Fante
Geboren: 1909 Colorado
Gestorven: 1983

Amerikaanse schrijver John Fante

Als zoon van een Italiaanse immigrant doet hij het redelijk op school, maar geeft er uiteindelijk de brui aan na een verbroken liefde.

Genadeloos op zijn donder gekregen van zijn hardwerkende vader rest hem niets anders dan wat nutteloos rond te zwerven. Bij toeval belandt hij in de bibliotheek, waar hij Winesberg, Ohio van Sherwood Anderson in handen krijgt: ‘Ik las en ik las, en ik was vervuld van hartezeer, en was eenzaam en verliefd op een boek, veel boeken, tot het vanzelfsprekend werd, en ik zat daar met een potlood en een groot notitieblok, en probeerde te schrijven, tot ik het gevoel had dat ik niet verder kon omdat de woorden niet wilden komen zoals bij Anderson, ze kwamen alleen als druppels bloed uit mijn hart.'

Fante vertrekt op de bonnefooi naar Los Angeles, betrekt een kamer op Bunker Hill en perst de woorden eruit (‘Laat de schrijfmachine zingen. Duik de muziek in me op. Wees goed voor me, want ik ben eenzaam.'), zich in leven houdend met marginale baantjes.

John Fante begint smeekbrieven te sturen aan de door hem aanbeden uitgever en criticus H.L. Mencken. Deze gaat na veel smeekbrieven uiteindelijk overstag en plaatst een verhaal (feitelijk een van aanhef ontdane brief) in zijn toonaangevende blad The American Mercury.

In 1939 verschijnt met zijn hulp Fantes eerste roman, het later verfilmde Wait until spring, Bandini. Het zou een boek worden binnen een reeks: de Bandini-cyclus, waarin het wel en wee van hoofdfiguur Arturo Bandini is beschreven. De goede kritieken die dit autobiografische boek kreeg waren eveneens weggelegd voor het vervolg Ask the dust, dat een jaar later verscheen. Verkopen deed het boek echter niet, door een wel heel wrange omstandigheid: zijn uitgever had tegelijkertijd een ‘kritische editie' van Mein Kampf uitgegeven. De auteur ervan liet dit niet over zijn kant gaan en spande een proces aan, dat uiteindelijk al het geld bestemd voor de promotie van Fantes roman opslokte.

Arturo Bandini is ervan overtuigd dat hij over grote talenten beschikt en wil zo snel mogelijk de wereld van roem en mooie vrouwen betreden. Maar helaas: hij heeft te weinig mogelijkheden om zijn plannen te verwezenlijken. Arturo wordt voortdurend bespot door zijn zijn moeder, zuster en oom. En daarnaast hebben zijn collega's in de fabriek ook weinig dunk van deze praatjesmaker en fantast, die met het werk van de filosofen Friedrich Nietzsche en Arthur Schopenhauer in zijn hoofd voortdurend zijn wijsheden debiteert. Tegen zijn oom laat hij op zeker moment weten: 'Het instinct om te schrijven is altijd latent in mij aanwezig geweest. Nu is het bezig met het proces van de metamorfose. Het tijdperk van overgang is nu ten einde. Ik sta op de drempel van expressie.' Is het verwonderlijk dat de mensen uit zijn omgeving alleen maar de schouders ophalen over deze potsierlijke wijsneus?

De drie boeken die Fante eind jaren dertig publiceerde, waren geen succes. Een poging om de grote Amerikaanse roman over Filippijnse gastarbeiders te schrijven, mislukte hopeloos. Fante verdiende zijn brood als scenarioschrijver, wat hem met afschuw en zelfhaat vervulde - hij noemde zichzelf een 'Hollywood whore'. Door suikerziekte werd hij ook nog eens blind en verloor hij beide benen.

In de jaren zeventig werd hij herontdekt omdat Charles Bukowski naar hem verwees in een van zijn verhalen. Aangemoedigd door het succces dat volgde, probeerde Fante het nog één keer.

1982 - Dromen van Bunker Hill (Dreams from Bunker Hill), het laatste boek dat John Fante schreef. Door suikerziekte blind geworden dicteerde hij het in 1982 aan zijn vrouw. Nog geen jaar later overleed hij.

De postume reputatie van Fante overtreft alles wat hij tijdens zijn leven mocht meemaken. Hij is - zoals dat heet - een cultschrijver, zijn boeken worden verfilmd en in sommige talen (het Italiaans) is al zijn werk beschikbaar.

Fante beschreef in klare en aangrijpende taal hoe het is om arm te zijn en vol illusies, hoe je altijd blijft geloven dat het leven eenvoudig is, dat je immers talent hebt of geluk, dat je nooit in zeven sloten tegelijk zult lopen. Als je je laatste geld hebt verzopen kun je altijd plannen maken, anderen overtuigen van je goede bedoelingen of je toekomstige glorie.


Test je competentie op YaGooBle.com.

Pageviews vandaag: 765.