kunstbus

Ben jij de slimste mens? Test je kennisniveau op YaGooBle.com.

Julian Barnes

geboren: Leicester, Engeland op 19 januari 1946.
Engelsman en francofiel, en een van de belangrijkste moderne auteurs. Studeerde Frans en Engels in Oxford. In Frankrijk is hij de enige die zowel de Prix Médicis (voor Flaubert's Parrot) als de Prix Fémina (voor Talking It Over) won.

De vage grensgebieden tussen werkelijkheid en fantasie hebben in het werk van julian barnes altijd een belangrijke rol gespeeld. Zijn werk wordt gekenmerkt door 'een speelse stijl, een ietwat arrogante toon en een hoge dosis postmoderniteit'.

Nadat julian barnes in 1968 afstudeert aan het Magdalen College begint hij als lexicograaf te werken aan een supplement van het Oxford English Dictionary.

In 1972 werd hij freelance schrijver en schreef hij artikels, recenties, columns -zowel onder zijn naam als onder verschillende pseudoniemen (PC49, Fat Jeff, Edward Pygge en Basil Seal)- voor onder andere de Times Literary Supplement, de Tatler, de Observer. De onderwerpen beperkten zich niet tot de wereld van de literatuur: kunst in het algemeen passeerde de revue, maar ook televisie en zowaar ook de culinaire wereld kwam aan bod. Tijdens deze periode was hij ook deel van de redactie van The New Statesman en van de Sunday Times.

Barnes' eerste roman, Duffy, werd in 1980 gepubliceerd -opnieuw onder een pseudoniem, de beruchte Dan Kavanagh. Het was de eerste in een serie detectiveverhalen die tijdens de loop van de jaren 1980 zouden worden gepubliceerd: Fiddle City (1981), Putting the Boat in (1985), Going to the Dogs (1987).

In 1980 publiceert barnes ook zijn eerste roman onder eigen naam: Metroland. Hoewel het niet onverdeeld positief werd onthaald won het boek de Maugham Award in 1981.

In 1982 publiceerde hij zijn tweede roman, Before She Met Me. Voor ze me kende is een roman over jaloezie; de hoofdfiguur gaat steeds meer in zijn eigen hersenspinsels geloven en wil alles weten over de vroegere minnaars van zijn nieuwe, jonge vriendin.
roman, het hooggeprezen experimentele Flaubert's Parrot (1984), dat de critici zwegen: het won dan ook de Geoffrey Faber Memorial Prize en het kwam op de shortlist voor de Booker Prize . In Flauberts papegaai stelde hij een biograaf centraal die langzaam maar zeker de werkelijkheid uit het oog verliest.

Staring at the Sun (1986)

A History of the World in 10 ½ Chapters (1989)
Het grappige, maar moeilijke, verhaal van Noah en zijn ark, verteld vanuit het perspectief van een houtworm.
journalist en columnist -in de jaren 1990 bijvoorbeeld werkte hij als correspondent voor de New Yorker in Londen (gebundeld in Letters From London, 1995). Het schrijversschap weerhield hem ook niet van een korte onderwijsloopbaan aan de John Hopkins Universiteit in Baltimore.

Cross Channel (1996; essays).

In zijn roman ‘Liefde, enz.' heeft de Engelse schrijver Julian Barnes de draad opgepakt die hij tien jaar geleden losliet. Het boek is het vervolg op ‘Trioloog', waarin twee vrienden letterlijk streden om dezelfde vrouw. Ook nu staan jaloezie en onmachtige gevoelens centraal en laat Barnes zijn personages rechtstreeks tot de lezers spreken. Het resultaat is een roman over de liefde waarin de werkelijkheid laagje voor laagje wordt afgepeld, vanuit verschillende invalshoeken die bij Barnes veelal droogkomisch zijn.

IETS AAN TE GEVEN ?
Berichten uit Frankrijk
Oorspronkelijke titel: Something To Declare ?
In deze 'berichten uit Frankrijk' bewijst Julian Barnes dat hij na zijn vele uitstapjes naar Frankrijk wel degelijk iets heeft aan te geven: een zeldzaam fragment autobiografie waarin hij de oorsprong van zijn speciale relatie met Frankrijk verklaart.

julian barnes is eigenlijk de meest Engelse schrijver van de afgelopen decennia. Hij liet in zijn literaire werk vaak zijn licht schijnen op de mentaliteit van zijn land, zoals in zijn roman Engeland, Engeland. Daarin worden onderzoeken gedaan onder de Engelse bevolking, om een antwoord te krijgen op de vraag wat de gemiddelde hedendaagse burgers nu precies weten over het eigen land en de nationale geschiedenis. Het onderzoek vindt plaats in het kader van de lancering van een groots themapark, waarin Engeland in beknopte vorm te genieten valt. Maar dat Engeland van Barnes is vaak geen pretje. Zijn doorgaans hoog opgeleide personages hebben meestal te kampen met een stevige ‘stiff upper lip'en hun taalgebruik is doorspekt met een ruime hoeveelheid ironie en ‘understatements'. Ze staan een beetje moeizaam en verloren in het leven, dat ze maar niet kunnen doorgronden. En het tonen van gevoelens, dát laten ze liever over aan de anderen. Het resultaat uit zich in een flinke portie getob, omdat die gevoelens er wel degelijk zijn.

meer...

http://www.julianbarnes.com/


Test je competentie op YaGooBle.com.

Pageviews vandaag: 117.

Tweets by kunstbus