kunstbus

Ben jij de slimste mens? Test je kennisniveau op YaGooBle.com.

Renate Dorrestein

Nederlands schrijfster, journaliste en feministe, geboren 25 januari 1954 te Amsterdam.

Website: cliché's uit doktersromans of meisjesboeken. Daarbij probeert ze de lezer voortdurend voor verrassingen te plaatsen door onverwachte wendingen in de toch al ingewikkelde plots van haar romans. Soms doen haar romans denken aan de gothic novel, zoals Een sterke man (1994). Een ding staat vast: zowel haar romans, als haar verhalen worden bepaald door haar feminisme zoals ze dat in Opzij en De Tijd verdedigde, maar hier op een speelser manier aan de orde laat komen. hedendaagse Nederlandse schrijvers, maar eerder met Engelstalige auteurs als Fay Weldon en Beryl Bainbridge, die net als zij het wonderbaarlijke in hun werk samenvoegen met maatschappelijke betrokkenheid.

Veel van haar boeken zijn vertaald. In veertien landen (o.a. de VS en Japan) zijn romans van Dorrestein verschenen.

Biografie
Renate Dorrestein groeit op in een rooms-katholiek advocatengezin in Amstelveen. Na de nonnenschool en haar gymnasiumopleiding stort ze zich op de journalistiek en krijgt na een stoomcursus bij Libelle en Panorama al op haar achttiende een baan bij het weekblad Panorama. Ze werkt hier vier jaar in vaste dienst en vanaf 1977 nog enkele jaren als freelance medewerkster.

In 1976 verscheen de verhalenbundel Voorleesboek voor planten

Met een vriendin stichtte ze midden jaren zeventig een eigen productiebureau voor bijdragen aan tijdschriften en kranten waaraan ze teksten leverde, zoals Het Parool, Viva en Opzij. Korte tijd was ze hoofdredactrice van Mensen van Nu.

In 1982 ging ze deel uitmaken van de redactie van Opzij. In 1987 trad ze terug om nog uitsluitend als schrijfster van haar pen te leven. Renate Dorrestein is altijd blijven bijdragen aan Opzij met columns, evenals voor het weekblad De Tijd en Bzzlletin. Ze probeert in haar columns bewust te provoceren om de wereld wakker te schudden. De columns uit Opzij verzamelde ze in Korte metten (1988), de rubriekstitel in dat blad.

In 1983 verscheen haar eerste roman Buitenstaanders.

In Vreemde streken (1984), Noorderzon (1986) en Een nacht om te vliegeren (1987) komen vrouwen voor die zich ontworstelen aan het traditionele rolpatroon.

Samen met anderen heeft Renate Dorrestein de Anna Bijnsstichting opgericht die ieder jaar (vanaf 1986) een prijs uitlooft voor de feministische stem in de literatuur.

De zelfmoord van haar zus in 1979 heeft ook veel invloed op het werk van Dorrestein gehad. Pas in de roman 'Het perpetuum mobile van de liefde' (1988) schrijft ze over dit onderwerp.

In Heden ik (1993) schrijft Dorrestein over de ziekte waaraan ze al geruime tijd lijdt, het chronisch vermoeidheidssyndroom ME.

Vanaf het moment waarop is vastgesteld dat ze aan de chronische vermoeidheidsziekte ME lijdt, is deze ziekte en het sociaal isolement waar patiënten in terecht kunnen komen een belangrijk thema in haar boeken. In later werk vindt ze haar stof meer en meer in maatschappelijke gebeurtenissen, zoals incestgevallen, kindermoord of zinloos geweld.

Ze richtte in 1993 het ME-Fonds op ter bevordering van onderzoek naar ME/CVS. Het fonds moest echter door geldgebrek worden opgeheven in 2004.

In 1993 ontving ze de Annie Romeinprijs voor haar hele werk. Verder kreeg ze voor Een sterke man een nominatie voor de Libris Literatuurprijs, en een nominatie voor de Publieksprijs voor Een hart van steen. In 2002 werd Zonder genade genomineerd voor de AKO Literatuur Prijs. Ook kreeg ze twee internationale nominaties. In 1997 schreef ze op uitnodiging van de CPNB het Boekenweekgeschenk onder de titel Want dit is mijn lichaam.

Met haar werk Mijn zoon heeft een seksleven en ik lees mijn moeder Roodkapje voor (2006) had Dorrestein een primeur: op haar initiatief was achterin reclame opgenomen van een product voor vrouwen in de overgang.

Websites: www.dbnl.org, boeken.vpro.nl


Test je competentie op YaGooBle.com.

Pageviews vandaag: 1252.