kunstbus

Ben jij de slimste mens? Test je kennisniveau op YaGooBle.com.

Simone de Beauvoir

Simone de beauvoir

Frans schrijfster: In het middelpunt van Beauvoirs omvangrijke werk, dat bestaat uit romans en essayistische geschriften, staat het filosofische probleem van het existentialisme. Aan de andere kant is de emancipatie van de vrouw haar thema. Simone de Beauvoir ontketende met romans als De tweede sekse, De mandarijnen, Een zachte dood en De gebroken vrouw een discussie over het probleem van de vrijheid en de ontwikkeling van vrouwen op seksueel, sociaal en intellectueel gebied.

De filosofie van de Beauvoir is gebasseerd op een bewustzijn dat iedereen een eigen betekenis aan zijn leven kan geven. De zin aan het bestaan moet je zelf geven. De mens zelf heeft de vrijheid om die in te vullen en een keuze te bepalen. Na een bepaalde keuze gemaakt te hebben, moet je voortdurend evalueren, je eigen identiteit is voortdurend in beweging, door wederzijdse beïnvloeding.

Simone werd op 9 januari 1908 in Parijs geboren, het eerste kind van het echtpaar Bertrand de Beauvoir, zoals de naam voluit luidde. Het gezin was met zijn eeuwenoude afstamming misschien wel deftig, maar beslist niet rijk. Vader George was een gezellige vader, die met zijn baby speelde en liedjes zong. Moeder Françoise daarentegen begon nog voor Simone twee was met geloofsonderricht. Elke dondermiddag stond er een bezoek aan opa en oma De Beauvoir op het programma, waar Simone doodstil op een stoel moest zitten en hooguit af en toe iets mocht fluisteren. Met haar roodbruine haar en haar grote blauwe 'De Beauvoir-ogen' was Simone een opvallend kind dat bij haar ouders geen kwaad kon doen. Toen ze tweeënhalf was kreeg ze een zusje, Hélène. In tegenstelling tot de zelfstandige Simone hing Hélène de hele dag aan haar moeders rokken. Maar de zusjes konden goed met elkaar opschieten.

Het familiegeluk begon af te brokkelen toen de Eerste Wereldoorlog uitbrak. Financieel kwam het gezin er nog slechter voor te staan, hoezeer haar ouders ook hun best deden om de schone schijn op te houden. Op een dag zei haar vader tegen de twee zusjes: 'Jullie zullen nooit trouwen, want jullie hebben geen bruidsschat'. Simone begreep niet waarom iedereen hier zo verdrietig van werd; zijzelf vond het niet erg want het betekende dat ze een beroepsopleiding zou moeten volgen. Aangezien zij niet kon rekenen op een bruidschat moest zij een vak leren om in haar eigen onderhoud te voorzien. Haar ouders eisten dat maar schaamden zich tegelijk omdat Simone, anders dan meisjes uit haar milieu, voor haar brood studeerde.

Simone de Beauvoir maakte zich van jongs af aan al geleidelijk vrij en maakte al snel haar eigen keuzes. Ze had een sterke persoonlijkheid en aanvaarde geen compromis. Haar geloof verloor ze al heel jong. God was voor haar een absoluut begrip in het diepst van de hemel. Zij koos voor de waarheid. Voor haar zijn de zonden van de mens niet niet te boeten, je bent verantwoordelijk voor eigen daden.

Na een aantal jaren kloosterschool, mocht Simone uiteindelijk gaan studeren aan de Parijse universiteit de Sorbonne. Beauvoir studeerde literatuurwetenschap, wiskunde en filosofie.

In de jaren aan de Parijse universiteit vervreemdde Simone de Beauvoir meer en meer van haar katholieke, burgerlijke milieu. Na haar studie filosofie wordt ze toegelaten tot de docentenopleiding waarvoor zij colleges volgt aan de Ecole Normale Superieure waar ook Jean Paul Sartre studeerde.

Vanaf dat moment waren ze onafscheidelijk, de kleine, lelijke Sartre en de robuuste schoonheid Simone. Sartre maakt duidelijk dat hij niet voor monogamie in de wieg is gelegd, en de briljante studente Simone de Beauvoir wil per se als individu haar leven blijven leiden.

Hun relatie was niet echt alledaags. Het was een samengaan van twee tegenpolen. Simone had haar leven lang haast gehad om op te groeien en bij de wereld van de volwassenen te horen. Sartre had nooit willen opgroeien. Sartre gaf Simone iets dat ze nog nooit van iemand had gekregen, onverdeelde aandacht. Terwijl Simone volledig kon opgaan in zichzelf, was Sartre juist anders. Hij zei van zichzelf: 'Ik had geen belangstelling voor mezelf, ik was nieuwsgierig naar ideeën, de wereld en het hart van andere mensen'. Het meest beroemde literaire stel van deze eeuw werd vooral intellectueel sterk tot elkaar aangetrokken. Zij stonden aan de grondvesten van de stroming het literaire existentialisme.

De neiging die zij bij zichzelf bespeurt om zich geheel en al in Sartre te verliezen wil zij definitief bestrijden. Ze neemt dan ook twee jaar later een aanstelling aan als filosofie-docente in Marseille, vele honderden kilometers van Sartre verwijderd. Zijn aanbod om te trouwen en zo een aanstelling in dezelfde plaats te verkrijgen, wijst zij van de hand. De noodzaak voor de vrouw om haar zelfstandigheid als individu te behouden of te bereiken is in haar oeuvre een steeds terugkerend thema.

Wanneer zij na enkele jaren een aanstelling krijgt in Parijs dompelt zij zich onder in het Parijse intellectuele en culturele leven. Sartre vond van het begin af aan dat Simone schrijfster moest worden, maar zij was verlamd van onzekerheid en kreeg nooit de eerste bladzijde af. Pas in 1938 lukte het haar om werkelijk aan een boek 'Uitgenodigd' te beginnen, waarin zij zelf model stond voor de hoofdpersoon.

Zij zei: 'Literatuur wordt geboren als er in het leven iets misloopt'. Sartre en zij waren namelijk van elkaar gescheiden, doordat hij naar het front moest, nadat Hitler Polen was binnengevallen. Het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog vormt een harde leerschool voor de optimistische Simone. De politiek is sindsdien in haar leven een rol gaan spelen. Simone trok van het ene hotel naar het andere en in de winter van '40-'41 schreef zij twee filosofische verhandelingen, een roman en een toneelstuk, terwijl Sartre intussen overgebracht werd naar een kamp voor krijgsgevangen waar hij kon schrijven.

In 1943 wordt zij uit het onderwijs ontslagen en besluit ze zich volledig aan het schrijven te wijden. Vanaf die tijd publiceert ze in hoog tempo essays, artikelen, een toneelstuk, romans en autobiografieën.

Simone de Beauvoir debuteerde in 1943 met L'Invitée.

Le sang des autres 1944

Na de oorlog deelt zij meer en meer in de roem die 'de existentialisten', vooral in de persoon van Sartre, ten deel valt.

Tous les hommes sont mortels 1947

In 1947 vertrekt ze voor een lezingen-tournee naar Amerika, waar zij een liefdesaffaire met de schrijver Nelson Algren heeft. Sartre blijft voor haar echter op de eerste plaats komen.
Algerijnse oorlog, betrokkenheid bij acties rondom de persvrijheid, deelname aan acties voor de mensenrechten en, in later jaren, actieve deelname aan de vrouwenbeweging.

Essay, 1949
In 'Tweede Sekse' belichtte zij o.a. de noodzaak voor economische onafhankelijkheid voor de vrouw. De positie van de vrouw was sinds 1919 niet verbeterd, vanuit de geschiedenis bleef dit voortduren. Zij behoorde zich zelf niet toe, maar zij was er om haar man en kinderen tevreden te stellen. De Beauvoir was tegen het klassieke huwelijk, omdat de vrouw dan volledig afhankelijk was van de man, dat was dan je lot als vrouw. Je moet dan leven in een morele, psychische, totale innerlijke afhankelijkheid van een man. En dat zou geen enkel menselijk wezen mogen accepteren.

zie ook mandarijnen.

In 1958 verschenen haar memoires Mémoires d'une jeune fille rangée.
Les belles images (1966)
La vieillesse (Essay, 1970)

Simone de Beauvoir was de inspirator van de tweede feministische golf. Zij had gebroken met de heersende normen. Intellectueel ging zij veel met Sartre om, maar ze wilde niet afhankelijk van hem zijn. In de jaren zeventig was er verzet tegen de realisering van Sartre en de Beauvoir als paar. Het protest kwam vanuit de Franse feministen, die haar verweten, dat ze door 'de ongelijkheid ' tussen de seksen te benadrukken, het anders- zijn van vrouwen niet alleen seksueel, maar ook uit een oogpunt van de psychologie had miskend. 'Voor de Beauvoir komt mens- zijn op de eerste plaats, het seksuele verschijnsel komt voor haar op de tweede plaats.' De mens heeft zelf de verantwoording tegenover zich zelf en tegen over de ander.

Tot aan de dood van Sartre in 1980 blijft zij zijn levenspartner, ondanks kort- of langdurige relaties tussendoor met andere mannen.

In 1981 publiceerde ze 'Adieux: A Farewell to Sartre', de memoires van Sartre's laatste jaren.

Lichamelijk en geestelijk uitgeput tengevolge van een alcohol en amfetamine verslaving overleed ze op 14 april 1986 te Parijs.

zie ook:
Faculteit der Geesteswetenschappen


Test je competentie op YaGooBle.com.

Pageviews vandaag: 108.

Tweets by kunstbus