kunstbus

Ben jij de slimste mens? Test je kennisniveau op YaGooBle.com.

T.S. Eliot

Thomas Stearns Eliot

Amerikaans-Engels dichter, schrijver.

Geboren op 26 september 1888 in St. Louis.

Gestorven op 4 Januari 1965 in Londen

Centraal figuur in het modernisme. Het gedicht The Waste Land (1922), waarmee hij zijn reputatie als modern dichter definitief vestigde, veranderde de poëzie van zijn tijd voorgoed. Andere beroemde werken van zijn hand zijn Murder in the Cathedral (1935) en Four Quartets (1935-1942).

Thomas Stearns Eliot werd geboren in Saint Louis in de Amerikaanse zuidelijke staat Missouri. Hij was de benjamin uit een welgestelde Amerikaanse familie van 7 kinderen. Het gezin is van Engelse afkomst. De Amerikaanse tak stamt af van Andrew Eliot, die in de 17de eeuw emigreerde van het dorp East Coker in het Engelse graafschap Somerset naar de Amerikaanse staat Massachusetts.

T.S. Eliot studeerde aan Harvard in de Verenigde Staten, aan de Sorbonne in Parijs en aan het Merton College in Oxford. Zijn eerste gedichten waren sterk beïnvloed door de Franse symbolisten, met name Baudelaire en Laforgue. In zijn universitaire studies legde hij zich toe op filosofie en logica.

Hij vestigde zich in Engeland in 1915 en trouwde ook dat jaar.

In 1916 legde T.S. Eliot zijn dissertatie voor ter verkrijging van de graad van Doctor in de Filosofie aan de Universiteit van Harvard. De oorspronkelijke titel was Experience and the Objects of Knowledge in the Philosophy of F.H. Bradley. Eliot keerde niet terug naar Amerika om de dissertatie te verdedigen.

In 1917 publiceerde hij zijn eerste gedichtenbundel, ‘Prufrock and Other Observations'.

Zijn tweede boek, ‘Poems', werd met de hand gedrukt door Leonard en Virginia Woolf in 1919.

‘The Sacred Wood', een verzameling kritieken, werd uitgegeven in 1920.

Zijn beroemdste werk, ‘The Waste Land', verscheen in 1922 in het eerste nummer van het kwartaalblad ‘The Criterion', waarvan hij de redacteur was.

In 1927 liet Eliot zich door de doop opnemen in de anglicaanse kerk en kreeg de Britse nationaliteit.

In de jaren twintig bezocht hij vaak ballet- en theatervoorstellingen en het Londense variété-theater, vooral het Palladium. Zijn eerste verzen die hij voor het theater schreef, betroffen de ‘Sweeney Agonistes'-fragmenten die in 1927 verschenen.

‘Ash-Wednesday' werd Pasen 1930 gepubliceerd. Eliot werd al snel één van de woordvoerders van de Anglo-Katholieke beweging en was een toegewijde kerkvoogd in Kensington.

Hij schreef het spektakelstuk ‘The Rock' in 1934 voor de Londense kerken.

Eliot kreeg de opdracht om ‘Murder in the Cathedral', over het martelaarschap van Thomas Becket, te schrijven voor het Canterbury Festival in 1935. Dit werd later verfilmd. Hij gold na zijn stuk 'Murder in the Cathedral' als de nieuwe grondlegger van het religieuze drama in versvorm. Vele werken die bij dit genre ondergebracht kunnen worden volgden: 'The Family Reunion' (1939), 'The Cocktail Party' (1949), 'The Confidentional Clerk' (1953).

‘Four Quartets', dat tegenwoordig algemeen beschouwd wordt als zijn meesterwerk, begon met ‘Burnt Norton' (1936). Daarna volgden ‘East Coker' (1940), ‘The Dry Salvages' (1941) en ‘Little Gidding' (1942). De verschillende gedichten werden in één uitgave gebundeld in 1943.

Eliot ontving de Order of Merit in januari 1948 en de Nobelprijs voor Literatuur in de herfst van dat jaar. Deze onderscheiding waardeerde enerzijds de formele elegantie van zijn werk, anderzijds echter ook zijn poging, om tot een eenheid en opleving van de Europese cultuur te komen als garantie voor een menselijke toekomst.

Eliot(68) trouwde in het geheim opnieuw in 1957 zijn secretaresse bij uitgeverij Faber & Faber, Valerie Fletcher (30).

Hij overleed in Londen in januari 1965. In de Poets' Corner van Westminster Abbey is een gedenkteken geplaatst, naast die van Tennyson en Browning. Zijn as bevindt zich in de St. Michael's Church in East Coker.

Zoals vele anderen maakte hij op vrij jonge leeftijd de Eerste Wereldoorlog mee. Deze generatie oorlogsdichters (Wilfred Owen, Siegfried Sassoon, Robert Graves) evolueerde van medelijden tot heel scherpe kritiek. Toch kan Eliots desillusie en frustratie waarschijnlijk niet alleen aan de oorlog te wijten zijn. Wellicht was die oorlog slechts die destructieve machine die de krachten, al duidelijk aanwezig in zijn geniale verzen, tot uitdrukking kon brengen.

Zijn werk, dat de genres poëzie, drama en essay omvat, blijkt wezenlijk te zijn beïnvloed door twee geestelijke stromingen: de esthetische moderne Franse invloed ( Baudelaire ) en de klassiek-romantische literatuur met religieuze inhoud ( Dante Alighieri ). Steunend op deze voorbeelden schilderen zijn epische verzen 'The waste land' (1922) de wanhoop en het verlies van de geestelijke oriëntatie in de Europese maatschappij van na de Eerste Wereldoorlog.

Het grote thema doorheen Eliots werk is de gedachte dat zowel de natuur als de menselijke beschaving voorwerp zijn van plotse veranderingen waardoor het geniale en het banale samenvloeien, evenals het mooie en het groteske, goede bedoelingen en verachtelijke gevolgen, fantasie en realiteit, leven en dood. Dit defaitisme (sommigen noemen het onvervalst pessimisme) analyseert de ziekte van de toenmalige maatschappij. Eliots antwoord, zijn enige hoop overigens, is een erg doorgedreven persoonlijk geloof (wars van alle sociale en politieke consequenties). In die zin verschilt hij erg van zijn 20 jaar jongere landgenoot W.H. Auden (geboren in 1907) omdat deze, vanuit een marxistische visie op de maatschappij, wel kwam tot een zinvol toekomstbeeld voor de mens. Hoewel duidelijk gesteld moet worden dat ook Auden later een verpersoonlijking en verinnerlijking zal meemaken. Immers, de kloof tussen de sociaal geëngageerde poeet-profeet en de grote massa bleef bestaan en ondanks zware inspanningen kon zelfs een dichter als Dylan Thomas (geboren in 1914) geen oplossing verzinnen.

Biografieën van Lyndall Gordon (1988) en Peter Ackroyd (1993) hebben feiten naar voren gebracht die hem in een minder goed daglicht zetten. Bekend was dat Eliot een niet erg gelukkig huwelijk had met Vivien, die vanaf 1937 haar dagen doorbracht in een psychiatrische inrichting en tien jaar later overleed. Minder bekend was dat Eliot zijn echtgenote gedwongen had laten opnemen. Bekend was, dat hij - hoewel hij Vivien niet? nauwelijks? had gezien na haar opname - zeer om haar rouwde. Maar nieuw was, behalve voor intimi, dat de Amerikaanse vrouw uit zijn jeugd, Emily Hale, met wie hij jarenlang een ongekend intensieve correspondentievriendschap had onderhouden, door hem na de dood van Vivien op oneervolle wijze werd afgewezen als huwelijkspartner. Tevens vernietigde hij al haar brieven. Hastings toneelstuk Tom en Viv (1985) heeft al die minder goeie dingen van Eliot in het zonnetje gezet. Eliot is sindsdien de man die seksueel gefrustreerd was, aan de drank verslaafd, godsdienstwaanzinnig, verlossing zoekend, geweld legitimerend - antisemitisch. .


Test je competentie op YaGooBle.com.

Pageviews vandaag: 354.