kunstbus

Ben jij de slimste mens? Test je kennisniveau op YaGooBle.com.

Christian Dior

Christian Dior (21 januari 1905 - 24 oktober 1957) was een Frans modeontwerper.

Christian Dior werd geboren op 21 januari 1905, in Granville, Normandië (Frankrijk). Hij komt uit een gezin met vijf kinderen.

Hij verhuisde in 1910 met zijn ouders naar Parijs, waar hij onder druk van zijn vader Politieke Wetenschappen zou studeren. Zijn vader was een welgestelde chemiefabrikant. Christian wilde architect worden maar de familie had als beroep hoog staatsambtenaar in gedachten voor hem.

Hij schikte zich in de wens van zijn ouders, Christian gaat in 1923 politiek studeren, maar de meeste tijd bracht hij door in Parijze kunstenaarskringen. Opgetogen van het Kubisme opende hij met met financiele steun van zijn vader samen Jacques Bonjean in 1928 een kleine galerie waar hij zijn vrije tijd kon besteden aan zijn passie voor mode en kunst. Tijdens de economische crisis van de jaren '30 verliest zijn vader zijn hele vermogen op de beurs. Ook Christian Dior is straatarm en zonder woning is hij genoodzaakt de galerie te sluiten. Hij verkoopt de overgebleven kunstwerken om aan geld te komen.

Toen hij bij zijn vriend Jean Ozenne woonde, begon hij net als hem tekeningen van jurken en hoeden te maken en kon hij als begenadigd tekenaar het hoofd boven water houden. Zijn ontwerpen waren zo goed dat hij ze verkocht aan couturehuizen en hij de modebijlage van Figaro illustreerde. In het begin waren vooral zijn hoedencreaties geliefd. Toen hij vervolgens zijn aandacht op jurken richtte, werd zijn talent pas echt opgemerkt. Dit talent leidde ertoe dat hij in 1938 als ontwerper aan de slag ging. Robert Piguet was namelijk zo onder de indruk van zijn werk dat hij hem meteen een baan aanbood.

Bij Piguet leerde Dior de kunst van de vereenvoudiging en het weglaten, waarmee zijn eigen collecties later beroemd zouden worden. In tegenstelling tot het gebruikelijke silhouet, dat met rechte lijnen een strenge vrouwelijke benadrukte, ontwierp Dior avondjurken met een nauwe taille en wijde rok.

Nadat hij in 1939 een jaar in dienst moest, keerde hij terug naar Zuid-Frankrijk en hielp zijn familie op het land. Toch keerde hij het boerenleven snel de rug toe en vertrok naar Parijs waar hij binnen enkele jaren de Caesar van de Haute Couture genoemd werd.

In 1941 stapte hij over naar Lucien Lelong.

In 1946 opende Dior zijn eigen modehuis. Dit had hij te danken aan Marcel Boussac, een textiel-tycoon die hem financieel steunde. Boussac kocht het huis aan de Avenue Montaigne in Parijs 30, waar het huis Dior nu nog altijd zijn thuisbasis heeft. In de Avenue de Montaigne werden drie ateliers gemaakt, en Dior stelde medewerkers en mannequins aan.

1947 De ‘new look’ van Christian Dior
Na de ellende van de oorlog was er in West-Europa behoefte aan luxe en romantiek. De Parijse modeontwerper Christian Dior voelde dat haarfijn aan. In de lente van 1947 introduceerde hij zijn eerste collectie voor de lente/zomer, een elegante kledinglijn in zandlopervorm.
Met zijn eerste collectie werd Christian Dior in het voorjaar van 1947 onverwachts beroemd. Het Amerikaanse tijdschrift Life noemde zijn mode ‘new look’. Het was de herontdekking van de pracht uit een ver verleden en de vormgeving van de nieuwe, elegante vrouw. In de komende jaren zou Christian Dior als geen ander de mode van de jonge vrouwen dicteren.
De geaccentueerde boezem, de wespentaille en de zeer wijd uitlopende rok ( klokrok ) waren geïnspireerd op de mode van omstreeks 1900. Hij ontwierp een jurk met ronde schouders, een kort jasje met schootje, een wespentaille en een wijde rok tot op de kuiten. Bij de jurk ontwierp hij schoenen met dunne plateauzolen en riempjes die gekruist om de hiel waren geslagen. Hoge en brede hakken maakten het model af.
Zijn weelderige lijn met veel stofgebruik bestond uit sprookjesachtige jurken. Men zegt dat zijn overleden moeder hiervoor zijn allergrootste inspiratiebron was. De Haute Couture jurken van Christian Dior zaten niet erg comfortabel. Er was veel kritiek op (vooral wegens de enorme hoeveelheden benodigde stof in deze tijd van schaarste) maar die moest het uiteindelijk toch afleggen tegen de gretigheid waarmee de nieuwe mode werd ontvangen.
Zijn modellen hadden tussen 10 en 25 meter stof nodig en zijn avondjurken soms zelfs 80 meter. Voor de wijde rokken gebruikte hij stoffen als taf, satijn en duchesse, die noodzakelijke stijve eigenschappen bezaten en die een tegenstelling vormden met de vloeiende jersey of zachte wollen stoffen die in andere huizen vaak werden gebruikt.

De New Look paste ook in het nieuwe schoonheidsideaal van Hollywood. Met behulp van puntige bh’s, step-ins en corseletten kreeg het vrouwelijke bovenlijf de voorgeschreven vorm, daarbij geholpen door beugels, baleinen, schuimrubber stiksels en het nieuwe elastische lastex.
In de confectie-industrie hield de New Look het vol tot in de jaren vijftig. Wel werd de rok korter en uiteindelijk gecombineerd met de petticoat. Je kon er zwierig in dansen op de nieuwste muziek.

Corsages en borduursels
Andere kenmerken van deze succesformule waren het gebruik van de corsage en de toepassing van kostbare borduursels. Bovendien was Christian Dior een meester in de keuze van de bijbehorende accessoires. Dior had ook een voorliefde voor gevlekte dierenhuiden, een trend die John Galliano heeft voortgezet toen hij voor het huis van Dior ontwierp. Duidelijke vormen als de A-lijn of de Y-lijn waren zijn troef. Elk seizoen verraste en verrukte hij de modewereld met nieuwe creaties – alleen dat al was een vernieuwing in die tijd waarin de veranderingen op modegebied zich nog langzaam voltrokken.

In 1948 introduceerde Dior smalle, nauwe rokken die van een wandelsplit waren voorzien waardoor de vrouwen toch gemakkelijk konden lopen. De Dior-split werd door het talent Marguerite Carré uitgewerkt: de première d’atelier behoorde tot Diors belangrijkste medewerksters. Voor Christian Dior was haute couture werk dat hij met architectuur of schilderkunst vergeleek. Voor hem was vooral de kunst van de goede snit en de juiste pasvorm belangrijk naast de esthetische vormgeving; daarom waren Madeleine Vionnet en Jeanne Lanvin altijd een voorbeeld voor hem.

In 1947 reisde Dior voor het eerst af naar Amerika en nam daar de oscar voor ontwerpers in ontvangst. In hetzelfde jaar werd ook het eerste Dior parfum op de markt gebracht onder de naam Miss Dior. Al snel had Dior ook salons in New York, Londen en Caracas, maar omdat het hier om Haute Couture ging, stemde hij elk ontwerp af op de wensen van de klant, ook voor de internationale handel.

Dior presenteerde elk jaar zeven collecties: twee voor de haute couture, twee collecties voor de prêt-à-porter, één voor de boetieks, voor Amerika en voor de pelsmode. Daarnaast ontving het Dior huis jaarlijks bijna 25.000 personen. Om zijn naam ook internationaal erkenning te geven, begon Dior al in 1948 de eerste dochtermaatschappijen op te richtten. De eerste hiervan was het Dior-parfum, Miss Dior, dat zijn eerste succes werd. In 1949 werd het exclusieve Prêt-à-porter Christian Dior Inc. Opgericht. In 1950 werden de eerste licenties voor accessoires verstrekt. Het eerste filiaal in het buitenland werd in 1952 in Londen gesticht. Er werden nog talrijke andere filialen over de hele wereld geopend. In de loop van tien jaar slaagde Dior erin een imperium op te bouwen waarvan de internationale reputatie door niemand overtroffen werd.

In de jaren '50 bleef Christian Dior een invloedrijk modeontwerper met de "Ligne Muguet", de "A-lijn", de "Y-lijn" en de "Ligne Flèche".

Dior was de eerste die om de 6 maanden zijn collectie vernieuwde. Christian Dior werd meestal beschreven als een onzekere, provinciale man met een zeer beleefd en bescheiden karakter. Twee keer in het jaar stak zijn onzekerheid de kop op, vlak voor de nieuwe collectie. Hij geloofde niet meer in zijn eigen talent en sloot zichzelf dagenlang af voor de buitenwereld. Hij kwam pas weer tevoorschijn als hij zijn plotselinge ingeving had gehad. Deze kwam overigens altijd. Ook het begrip ‘trend’ is door Dior in gang gezet, doordat hij elk seizoen radicale veranderingen in zijn collecties aanbracht, waardoor zijn mode al snel weer ‘uit de mode’ raakte en men weer toe was aan vernieuwing.

1951 wordt de nieuwe lijn de Ligne Chinoise gepresenteerd door Dior. Alles is groot behalve de rokken die zijn namelijk nauw.
1952 de Ligne Princesse waarin vloeiende lijnen een hoofdrol spelen.
1953 de Ligne Tulipe strakke rok en wijde gedrapeerde bovenlijf zodat een bloem gevormd wordt.
In 1954 wordt de beroemde H-lijn gelanceerd en in datzelfde jaar de Ballonlijn. De rok staat wijd uit en het wordt een echt mode item als andere ontwerpers deze ronde rokvorm ook in hun collecties opnemen
In 1955 wordt de A-lijn een groot succes, de schouders zijn strak en het loopt met een strakke lijn wijd uit.
1956 volgt met een Y-lijn die een diepe V hals heeft.
De laatste creatie van Dior is de zakjurk, deze ziet er van alle lijnen het eenvoudigst uit.
De avondkleding wordt voor het eerst strapless, een nieuwe sensatie.
Dior gaat ook als een van de eersten gedessineerde stoffen ontwerpen, veelal gebloemd.

De periode 1950: De droomvrouw van de ontwerper...
De jaren vijftig was de periode van Christian Dior, Huvert de Givenchy, Valentino en Pierre Cardin. De jaren '50 verzoenen zich terug met de weelderige elegantie van weleer. Met de komst van de weelderige elegantie kwam het afscheid van de vrijgevochten vrouw. Ruime jurken met smalle tailles, bijpassende handtassen, naaldhakken, make-up, ... de ideale vrouw komt met grote passen terug. Brigitte Bardot en Grace Kelly zijn de grote voorbeelden voor de vrouwen van de jaren '50 die houden van feesten, cocktail-parties, gemaskeerde bals, ...
Industriëlen ontdekken de markt van de prêt-à-porter en de sportswear, trends die uit de VS komen overgewaaid.

Vanaf 1954 kwam de jonge Yves Saint Laurent bij Dior als tekenaar en assistent in dienst.

Dior stierf onverwachts in oktober 1957 te Montecatini aan een hartinfarct tijdens een vakantie. Over de geaardheid van Dior werd en wordt nog steeds gespeculeerd. In zijn autobiografie gaf hij geen uitsluitsel. Vast staat dat hij nooit huwde en dat hij bevriend was met Jean Cocteau.

Zijn assistent Yves Saint Laurent nam het roer over en presenteerde in 1958 zijn 1e collectie, Trapeze. Hij maakte zich echter al snel ongeliefd en verliet in 1961 het huis Dior. Noch de directie noch de traditionele klantenkring kon zich vinden in zijn avant-gardistische ontwerpen, die echter geheel in overstemming met de moderne tijd waren.

In 1962 werd Marc Bohan zijn opvolger. Hij leidde het huis tot 1989. Hij behoedde het imago van de firma dat op uitgelezen haute couture berustte, maar hij slaagde er niet in de prêt-à-porter verder succesvol op de markt te brengen. Juist in dit opzicht verwachtte de directie een nieuwe impuls met de benoeming van de Italiaan Gianfranco Ferré. De nieuwe artistieke leider had in de prêt-à-porter al een naam opgebouwd.

Sinds 1987 behoort het huis tot het Louis-Vuitton-Moët-Hennessy.

De Brit John Galliano bracht het huis pas echt weer in het nieuws met zijn eerste collectie, die hij op het vijftigjarige jubileum in 1997 presenteerde. Op spectaculaire wijze combineerde hij de vrijheid van de individuele stijl –street stijl, kitsch en sportmode- met een bezinning op de weelde van de grote japonnen uit de vroegere tijden. Uitdagend en speels bediende hij zich in de haute couture van oude snitten en materialen. Door terug te grijpen op ontwerpen uit de jaren ’50 bewees hij de meester groot respect. Hij was vooral succesvol in het op een creatieve manier combineren van oude tradities met de moderne tijd.

Dior is door het "La Chambre Syndicale de la Haute Couture" als haute couture modehuis erkend.

Sinds 1997 is John Galliano aangesteld als Artistic Director van modemerk "Dior". Per seizoen creëert hij 2 collecties, een prêt-à-porterlijn en een couturecollectie. Sinds 2006 is daar ook de cruise-lijn bijgekomen.


Test je competentie op YaGooBle.com.

Pageviews vandaag: 1491.