kunstbus
Dit artikel is 11-03-2020 voor het laatst bewerkt.
Twitter: Tweet Follow Tweet naar over
Facebook:

Of mail uw vraag of opmerking over dit artikel naar kunstbus@gmail.com

neorationalisme

(architectuur 1975-1990) - Op meetkundige vormen geïnspireerde bouwstijl waarbij net als in het 19e eeuwse rationalisme van J.N.L. Durand (1760-1834) een logische en objectieve benadering van ontwerpen wordt betracht waarin de plattegrond de basis is voor architectuur en stedenbouw.

De architecten van het neorationalisme zetten zich af tegen de kleinschalige structuur van het structuralisme en het organisch bouwen, door Carel Weeber "nieuwe truttigheid" genoemd, door gebruik te maken van grote gesloten bouwblokken waarin vooral door Weeber gebruik wordt gemaakt van prefab gevelpanelen bekleed met tegels. Deze panelen zijn ontwikkeld door de Franse architect Emile Aillaud voor sociale woningbouw in de voorsteden van Parijs.

Nederlandse representanten van deze architectuurstroming zijn o.a. Carel Weeber, Cees Dam, Abe Bonnema, Jan Hoogstad en Wim G. Quist. In Italië wordt het neo-rationalisme Tendenza genoemd, gerepresenteerd door architecten als Aldo Rossi, Vittorio Gregotti en Giorgio Grassi.

Gebouwen met kenmerken van deze stroming zijn o.s. De Zwarte Madonna in Den Haag (gesloopt), de penitentiaire inrichting De Schie, woongebouw De Peperklip in Rotterdam, Museum Kröller-Müller, Kantoorgebouw Willemswerf in Rotterdam, Stadhuis Lelystad ...

Zie artikel rationalisme voor neorationalisme in design.


Pageviews vandaag: 1829.