kunstbus
Dit artikel is 19-10-2020 voor het laatst bewerkt.
Mail uw opmerking over of aanvulling op dit artikel naar kunstbus@gmail.com

Émile Armand

Émile Armand (26 maart 1872 - 19 februari 1962), pseudoniem van Ernest-Lucien Juin Armand, was een invloedrijke Franse individualistische anarchist, activist en pacifistische / antimilitaristische schrijver aan het begin van de 20e eeuw en ook een toegewijde propagandist van vrije liefde / polyamorie. Hij schreef voor en redigeerde de anarchistische publicaties L'Ère nouvelle (1901-1911), L'Anarchie, L'EnDehors (1922-1939) en L'Unique (1945-1953).

Emile Armand wordt door zijn vader antiklerikaal en humanistisch opgevoed. In 1896 maakt hij kennis met het anarchistische tijdschrift 'Les Temps Nouveaux' van Jean Grave en komt onder invloed van de christen-anarchist Tolstoy.

In 1901 publiceert hij met zijn vriendin Marie Kugel het tijdschrift 'L'Ere Nouvelle' (Het Nieuwe Tijdperk), dat aanvankelijk een christen-anarchistisch blad is, maar uiteindelijk libertair wordt.

Vanaf 1902 woont Armand de 'Causeries populaires' (Lezingen voor het volk) bij van de individueel anarchist Libertad, de oprichter van het fel antisyndicalistische blad L'Anarchie.

Emile Armand wordt individueel anarchist. Voor hem is het individu de oorsprong en de basis van de mensheid, en de maatschappij is niets anders dan de optelsom van individuen. Het individu mag nooit verplicht worden om zich op te offeren voor het maatschappelijk geheel. Het individu zal zich alleen op vrijwillige basis met anderen associëren.

Het anarchisme van de Franse individueel-anarchist Emile Armand rust op twee pijlers: 1) de vorming van het individuele geweten en 2) de onafgebroken propaganda voor de libertaire zaak. Zonder dat zal de maatschappij nooit libertair worden. Eén van de door Armand voorgestane propagandamiddelen betrof het communewezen, zoals zich dat begin vorige eeuw in Frankrijk ontwikkelde (de kringen van de 'Milieux libres').

In 1911 publiceerde hij 'Un petit manuel anarchiste individualiste' (Een kleine individueel anarchistische handleiding.)

Van 1922 tot 1939 geeft hij het tijdschrift 'L'En-Dehors' (De Buitenstaander) uit.

Verschil tussen sociaal- en individueel-anarchisme?
Gelet op de terminologie lijkt er een aanmerkelijk verschil te bestaan tussen sociaal- en individueel-anarchisme. Toch kan het ook hier om een verschil in nadruk gaan. Zo beveelt de sociaal anarchist Malatesta, in 1924, de lezing aan van het boek van Emile Armand, getiteld L'Initiation individualiste anarchiste (1923) (De individueel anarchistische grondbeginselen). Bij het lezen van dit boek vraagt men zich af, aldus Malatesta, waarom Armand voortdurend spreekt van 'anarchistisch individualisme' als een bepaalde leer, terwijl hij over de hele linie niets anders doet dan spreken over beginselen die anarchisten van alle richtingen gemeen hebben.

In 1925 verschijnt in de brochurereeks van 'L'En-Dehors' een samenvatting van zijn opvattingen met de titel 'Qu'est-ce qu 'un anarchiste?' (Wat is een anarchist?).

De Franse individueel-anarchist publiceert in 1934 La Révolution sexuelle et la camaraderie amoureuse (De seksuele revolutie en de amoureuze kameraadschap): een pleidooi voor de vrije liefde. Vanuit zijn individueel-anarchistische visie ontwikkelde Armand zijn concept van een libertaire seksuele ethiek. Daarnaast zet hij zich in om zijn opvattingen ingang te doen vinden bij de individueel-anarchisten en in het bijzonder in de 'vrije leefgemeenschappen'. - (www.tijdschrift-de-as.nl)

Samen met Sebastian Faure publiceert hij de 'Encyclopédie anarchiste' (1925-1934).

Na de Tweede Wereldoorlog hield Armand zich vooral met de ideeën van Max Stirner bezig. Ook richt hij nog een nieuw tijdschrift op: L'Unique.

Bronnen:
anarchief.nl


Pageviews vandaag: 32.